مقايسه بهبودي ضايعات ناشي از ليشمانيوز جلدي در افراد تحت درمان با تزريق موضعي گلوکانتيم و تري کلرواستيک اسيد %50 موضعي و تزريق موضعي گلوکانتيم به تنهايي

مقدمه: ليشمانيوز جلدي يک بيماري آندميک در سطح ايران مي باشد. اسکار منتج از اين بيماري يک مشکل جدي رواني براي بيماران مبتلا قلمداد مي شود. نظر به اثر تري کلرواستيک اسيد %50 در درمان برخي اسکارهاي پوستي، در اين مطالعه اثر موضعي اين دارو توام با تزريق داخل ضايعه گلوکانتيم در درمان ليشمانيوز جلدي بررسي شده است روش ها: 200 بيمار مبتلا به ليشمانيوز جلدي مراجعه کننده به مرکز تحقيقات بيماري هاي پوستي و سالک، تحت درمان تزريق موضعي گلوکانتيم (هفته اي دو بار) به تنهايي و يا همراه با تري کلرواستيک اسيد %50 (دو هفته يک بار) قرار گرفتند. بيماران در پايان هفته ششم و ماه سوم پس از بهبودي کامل ضايعات از نظر اندازه اسکار بررسي و نتايج توسط نرم افزار SPSS 11 تحليل شد نتيجه گيري: نظر به کاهش معني دار زمان بهبودي در کاربرد توام تري کلرواستيک اسيد در مقايسه با تزريق موضعي مي تواند به تنهايي و با توجه به عوارض و هزينه کم دارو نسبت به درمان هاي مشابه، تري کلرواستيک اسيد مي تواند به عنوان داروي همراه با گلوکانتيم داخل ضايعه در درمان ليشمانيوز جلدي مطرح گردد. با وجود عدم بروز عارضه خاص در بيماران تحت درمان تري کلرواستيک اسيد در اين مطالعه، از آن جا که عوارضي مانند هيپرپيگمانتاسيون در ساير کاربردهاي درماني تري کلرواستيک اسيد گزارش شده است انجام مطالعاتي با پيگيري طولاني تر ضروري به نظر مي رسد

مقاله دکتر نیلفروش زاده research

مقالات مشابه